عکاسان معاصر جهان

آرا گولر

درباره ی آرا گولر
آرا گولر عکاس مطبوعاتی اهل ترکیه در ۱۶ آگوست ۱۹۲۸ به دنیا آمد. او همچنین به چشم استانبول معروف است. او در دبیرستان ارمنی گتاراناگان تحصیل کرد. پدرش داروخانه داشت اما دوستان زیادی داشت که اهل هنر بودند. آرا با این دوستان ارتباط برقرار کرد و آنها تشویقش کردند حرفه‌ای را در دنیای فیلمسازی و سینما انتخاب کند. در استودیوهای فیلمسازی کار کرد و دوره های دراما را تحت نظر ماهسین ارتوگرول گذراند. سپس گرایش به روزنامه نگاری پیدا کرد و سینما را کنار گذاشت. در ۱۹۵۰ به عنوان روزنامه نگار به ینی استانبول، یک روزنامهٔ ترکیه‌ای، پیوست. در همین زمان در دانشگاه استانبول به تحصیل اقتصاد پرداخت. سپس کار در حریت را آغاز کرد.
در ۱۹۵۸، زمانی که انتشارات آمریکایی تایم – لایف شعبه‌اش در ترکیه را باز کرد آرا گولر نخستین خبرنگار آن شد. خیلی زود توسط دیگر نشریات بین المللی مثل استرن، پاریس مچ و ساندی تایمز دعوت به کار شد. نشریه ی حیات او را به عنوان عکاس اصلی استخدام کرد.
در این زمان او مارک ریبود و هنری کارتیر برسن را ملاقات کرد. آنها آرا را ترغیب کردند به عکس‌های ماگنوم بپیوندد. آرا در کتاب عکس بریتانیایی سال ۱۹۶۱ حضور داشت. در همین سال انجمن عکاس های ارمنی نشریات او را به عنوان اولین عکاس اهل ترکیه که عضوی از این سازمان می‌شود برگزیدند.
در دهه ۱۹۶۰ عکس‌های آرا توسط نویسندگان مطرح برای طراحی کتابشان انتخاب می‌شدند و در نمایشگاه های مختلف در جهان به نمایش گذاشته می‌شدند. در ۱۹۶۸، کارهای او در موزهٔ هنرهای معاصر نیویورک در نمایشی تحت عنوان ده استاد عکاسی رنگی به نمایش درآمدند. هم‌چنین آثار او در نمایشگاه کلن، فوتوکینا در آلمان به نمایش در آمدند. دو سال بعد آلبوم عکاسی او با نام ترکی انتشار یافت. تصاویر او که مرتبط با هنر و تاریخ آن بودند تبدیل به بخش مهمی از  نشریاتی مانند هوریزن، لایف، تایم و نیوزویک شدند.
آرا برای انجام پروژه های عکاسی به کشورهایی مانند کنیا، بورنو، گینهٔ نو، هند، پاکستان، افغانستان، قزاقستان، ایران و دیگر شهرهای ترکیه سفر کرد. در ۱۹۷۰، او مصاحبه های عکاسی با هنرمندان برجسته ‌ای چون سالوادر دالی، مارک شاگال، انسل آدامز، آلفرد هیچکاک، ایماگن کانینگام، ویلی برندت، جان برگر، ماریا کالاس، برترارد راسل، پابلو پیکاسو، ایندیرا گاندی و وینستون چرچیل انجام داد.
به‌علاوه، او در سال ۱۹۷۵، مستندی بر اساس داستانی ساختگی از یک رزم ناو در جنگ جهانی اول با نام پایان یک قهرمان را کارگردانی کرد.
آثار آرا در مجموعهٔ موسسات بین المللی مانند کتابخانهٔ ملی پاریس در فرانسه، موزهٔ جورج ایستمن در نیویورک، موزهٔ عکس داس ایمجین، موزهٔ لودویگ کلن و گالری هنری یادبود شلدن موجود است.
کتاب فوتو موهابیری که نوشتهٔ نزیح تاولاس است زندگی آرا را به شکل خطی به تصویر کشیده است و همچنین این کتاب نکات برجستهٔ ۸۰ سال از تاریخ ترکیه را بازگو کرده است.
فلسفهٔ آرا در عکاسی این است که اهمیت فوق العاده‌ای به حضور انسان در عکس می دهد و خودش را مورخی تجسمی می داند. باور او این است که عکاسی باید خاطرات مردم از رنج ها و زندگی شان را به انها عرضه کند. او احساس می کند هنر می تواند دروغ بگوید اما عکاسی فقط واقعیت را بازگو می کند. او برای هنر در عکاسی ارزشی قایل نیست و بنابراین عکاسی روزنامه نگاری را ترجیح می دهد.
آثار او برنده ی جوایز متعددی بوده اند. مانند جایزه ی عکاسی قرن ترکیه در ۱۹۹۹؛ جایزهٔ مستر لیسا در ۱۹۶۲، نشان افتخار فرانسس لژیون، جایزهٔ یک عمر تلاش لوسی در ۲۰۰۹؛ و جایزهٔ برتر هنر و فرهنگ ترکیه در ۲۰۰۵. در ۲۰۰۴ او جایزهٔ افتخاری دانشگاه فنی ییلذیز استانبول را دریافت کرد.
او همچنین کتابهای عکاسی خودش مانند زندگی در ترکیه، سینان، معماری سلیمان بی نظیر، امریکایی های خلاق آرا گولر، کارگردانان فیلم آرا گولر، و آرا گولر: عکس ها را منتشر کرد.
ترجمه : فرزانه صائبی
منبع : http://www.araguler.com.tr

برای دیدگاه ها کلیک کنید

جوابی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

محبوب ترین

بالا